God verandert levens in positieve zin als mensen tot berouw en bekering komen.

Ik heb dat mogen ervaren op 4 augustus 2002, waar ik later in mijn getuigenis op terugkom. Voor die tijd is er in ons leven heel veel gebeurd. We hebben natuurlijk leuke dingen meegemaakt, maar onze levens stonden vooral in het teken van al die dingen die, voorzichtig gezegd, minder leuk waren.

Jezus zegt in Zijn Woord (Openbaring 3:20) dat Hij aan de deur van ons hart klopt en wacht tot wij opendoen. Ik ben geboren in december 1968. Niet lang daarna, in mijn peuterjaren, klopte Hij al aan de deur van mijn hart. Mijn moeder las mij voor uit de kinderbijbel en mijn beste vriendinnetje ging naar de kerk. Dat was dus nog in de lagere schoolleeftijd. Mijn moeder zei van mij dat ik een blij kind was. Blijkbaar was ik toen al in staat te verbergen wat er diep van binnen in me omging. Ik werd op school gepest omdat ik een spraakgebrek had, veroorzaakt door een zuurstofgebrek tijdens mijn geboorte. Dit leverde wel meer problemen op, waardoor ik jarenlang fysiotherapie, ergotherapie en logopedie nodig had. Ik ging naar de middelbare school waar het pesten gewoon doorging, maar het lukte me om door te zetten en mijn diploma te behalen.

In de zomervakantie daarna begon een deel van mijn leven dat ik graag over zou doen. Ik ging met mijn ouders mee op vakantie naar Frankrijk. We kregen daar een verkeersongeluk, waar ik wat lichamelijke ongemakken aan overhield. 2 Dagen daarna, 4 augustus 1987, vond ik het nodig op de opgevoerde brommer van een vriendin te stappen. Zij zat achterop zonder helm, ik had wel een helm op. We reden nog maar een paar minuten toen het gebeurde. Ik kreeg waarschijnlijk een black-out, want telkens als zij zei dat ik zachter moest rijden, ging ik harder rijden. Ik geloof dat ik 70 km. per uur reed toen die beruchte bocht eraan kwam. Ik wilde remmen, maar was zo verlamd van angst voor die hoge stoeprand dat ik niet meer in staat was te remmen. Het gevolg was dus dat ik inderdaad tegen die stoeprand aan ben gereden. Toen ik wakker werd, stonden er allemaal mensen om me heen en lag ik op de grond met mijn helm nog op. Dat is mijn redding geweest. Ik denk dat ik het niet overleefd had, zonder die helm. Mijn vriendin had alleen wat schaafwonden, ik had naast wat schaafwonden een gescheurde knieband. Bij de operatie die volgde is een zenuw doorgesneden, waardoor ik vele lange jaren elke dag veel pijn in mijn knie had. Dat is op zich niet zo erg, maar het gevolg was een enorme angst om pijn te lijden en dromen die ik aan de wilgen kon hangen.

ZWAAR DEPRESSIEF, MAAR BESCHERMD

Na dit ongeluk was ik heel depressief en wilde ik niet verder leren in de administratieve richting waarin ik mijn middelbare schoolopleiding had afgerond. Ik begon wel aan een vervolgopleiding in die richting, maar spijbelde heel veel en ging na een half jaar van school. Het gevolg was dat ik jarenlang werkloos ben geweest en allerlei korte baantjes via uitzendbureaus had. Via de gemeente kon ik nog wel een wat langere periode bij een door hen opgezet banenplan voor jongeren doen. Daarna ging het echter lange tijd mis. Mijn twintiger jaren stonden in het teken van werkloosheid, omgang met de verkeerde mannen en diepe depressies. Ik wilde tegelijkertijd wel en niet dood. Dacht er vaak over na, maar nam nooit de stap. God heeft me al die tijd tegen mezelf beschermd.

Zeker die dag dat ik, na een mislukte laatste poging mijn motorrijbewijs te halen, besloot het nu echt te doen. Ik had mijn rijbewijs willen halen in de tijd dat ik 18 werd, maar had toen nog te veel last van de gevolgen van het brommer-ongeluk. Jaren later heb ik het alsnog geprobeerd, ben 2 keer gezakt en deed een laatste poging, vlak nadat ik mijn auto-rijbewijs had gehaald. Dat was een korte drie-daagse cursus in Limburg, waar ik na 2 dagen mee stopte. Het was niet verantwoord door te gaan, omdat ik te bang was om te vallen en dus pijn te lijden. Ik was zo gefrustreerd dat ik van plan was voor de trein te springen. De machinist interesseerde me niets. Ik ging vroeger veel met buschauffeurs om en wist van hen hoe getraumatiseerd treinmachinisten worden van zelfmoorden op het spoor. Ik was eerder dan ook niet van plan op die manier een eind aan mijn leven te maken. Op dat moment dacht ik daar dus heel anders over.

God beschermde mij op bovennatuurlijke manier. Ik besloot mijn moeder te bellen, te gaan eten in het hotel waar ik zat, af te rekenen en dezelfde avond nog naar huis te gaan. Als ik op het station was aangekomen, had ik dit niet naverteld. Het dorp waar ik logeerde, was een busreis van een half uur bij het station verwijderd. Ik denk dat God dit gebruikt heeft om mij te beschermen. Ik dacht: "als ik nu naar huis ga, kom ik midden in de nacht thuis". Ik besloot de volgende ochtend naar huis te gaan. Die ochtend was de ergste storm in mijn hoofd gelukkig wel over, waardoor ik gewoon naar het station kon gaan, zonder de behoefte te hebben voor de trein te springen. Ik ben dan ook veilig en gezond thuisgekomen.

BIJNA-ONGELUKKEN

Ik kreeg ook vaak bijna-ongelukken. Wat me het sterkst is bijgebleven is, was op een brug bij mij in de buurt. Het was in mijn ogen een ideale plek om spierkrachttraining te doen, als ik ging hardlopen. Ik wilde er zo hard mogelijk op en dan rustig naar beneden, om vervolgens om te keren en er weer opnieuw op te sprinten. Op een dag kreeg ik een black-out op het moment dat de slagbomen naar beneden gingen. Ik begreep dat de slagbomen voor auto`s naar beneden gingen, maar dacht dat ik als voetganger gewoon door kon lopen. Dat was dan ook precies wat ik deed. De fietsers stopten, de automobilisten stopten, maar ik bleef gewoon doorlopen. Wat ik nooit begrepen heb, is dat niemand mij waarschuwde. De fietsers reageerden niet, de automobilisten niet en de brugwachter die mij op de video moest kunnen zien ook niet.

Ik was met 1 voet op het beweegbare deel van de brug toen het pas tot me doordrong wat er aan de hand was. Ik haalde snel mijn voet weg en deed een paar stappen achteruit. Teruglopen naar het gedeelte voor de slagbomen waar de fietsers stonden te wachten, durfde ik niet uit angst voor reacties. Het was wel een traumatiserende ervaring, omdat ik besefte hoe verkeerd het had kunnen aflopen. Ik heb nog lang problemen gehad met het feit dat niemand reageerde. Als ik op die manier een einde aan mijn leven had willen maken had dat gemakkelijk gekund. Het water is daar behoorlijk diep en er schijnen grote opstakels in te liggen. Op dat moment kwam er een enorm vrachtschip aan die mij gemakkelijk had kunnen overvaren. Dat ik dit kan navertellen heb ik absoluut aan God te danken. Daar ben ik sterk van overtuigd. Pas jaren later maakte ik een keus om tot berouw en bekering te komen en Hem te gaan dienen. Als ik in die tijd was overleden, was ik zeker niet naar de hemel gegaan.

EERSTE KENNISMAKING MET GOD

In 1999 heb ik mijn eerste kennismaking met God gehad. Ik liep samen met mijn vriend (waar ik inmiddels mee getrouwd ben) in de duinen bij Kijkduin. Daar was een duintop waar ik op wilde sprinten. Omdat ik een kuitblessure had, was ik daar lichamelijk echter niet toe in staat.

Ik ging zonder er van tevoren over na te denken op mijn knieën en bad mijn eerste gebed tot God. Dat ging als volgt: “God, wilt U me kracht geven om boven te komen in Jezus’ Naam, Amen”. Na dat gebed was ik helemaal leeg van binnen. Ik voelde korte tijd geen enkele emotie. Dit was zo’n aparte ervaring dat ik dat niet uit kan leggen. Het feit dat ik bad in Jezus’ Naam was al bijzonder, omdat ik me niet kan herinneren ooit iemand op die manier te hebben horen bidden. Ik ging voor de duintop staan, sprintte omhoog en kwam bovenop die duintop aan. God was ik alweer vergeten en ik begon mezelf te verheerlijken en te verhogen. Ik zei dat ik dat op eigen kracht gedaan had en vond mezelf fantastisch. Ik, grote Rachel, was wel even die duintop op gerend. Achteraf gezien was het natuurlijk heel hoogmoedig om zo te denken. Op eigen kracht kunnen we niets. We hebben God nodig voor alles.

VREEMDE GEBEURTENISSEN
Enkele jaren later wilde ik wel eens weten wie die God was die ik altijd afwees. Ik vond dat Hij een kans mocht hebben om zichzelf te bewijzen. Als Hij bestond zou ik Hem gaan dienen. Als ik overtuigd was dat Hij niet bestond zou ik gewoon doorgaan met mijn leven. Daarom ben ik met Hans - zijn getuigenis staat ook op deze website- meegegaan naar een “kerk” om dat uit te zoeken. Na de eerste keer dat ik daar kwam was ik niet langer bang om dood te gaan. Jarenlang ben ik daar heel bang voor geweest. De gedachte dat ik eeuwen dood zou zijn en dat de wereld gewoon door zou draaien was voor mij ondraaglijk. Dat gevoel van angst is na die dag niet meer terug geweest. Ik begreep opeens dat God van mij houdt en dat er een hemel is waar ik naartoe mag. Daarop terugkijkend denk ik dat dit een bovennatuurlijke ervaring was. Er werd namelijk niets gezegd over de weg naar de hemel door de genade van God.
Twee weken later ging ik er weer heen. Het bevreemdde me dat de mensen me direct begonnen te zoenen, terwijl ze me nog maar één keer gezien hadden. Het beviel me helemaal niet, maar ik zei er niets van.
De voorganger vroeg me regelmatig of ik naar voren wilde gaan voor gebed. Wekenlang heb ik dat afgewezen, omdat ik daar te onzeker was. Elke keer weer keek hij me aan met een gemene glimlach op zijn gezicht. Hij leek te genieten van mijn onzekerheid. Ik heb daar veel gezien en meegemaakt, maar God heb ik daar niet gevonden. Hij kon niet zijn op een plek waar de voorganger eerder een kind van de duivel dan van God leek te zijn. Hij zei zelfs dat hij zelf regelmatig zondigde tegen God. Dan zei hij tegen God: “Kijk even de andere kant op”. In de preek moedigde hij mensen aan om tegen God te zondigen en wereldse wetten te overtreden. De Bijbel roept ons juist op om niet te zondigen en zegt dat Gods ogen voortdurend de wereld rondgaan. God weet dat mensen Zijn wetten niet kunnen houden, daarom heeft Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven om voor ons te sterven en op laten te staan uit de dood (Johannes 3:16). Dat werd daar echter niet geleerd.

DE LEVENSVERANDERENDE KRACHT VAN GOD
Eind juli 2002 stopten de diensten door allerlei omstandigheden, waar mijn man en ik achteraf heel sterk Gods hand in zien. We wilden gaan “kerkshoppen” om een goede kerk te zoeken. In een huis-aan-huisblad stond een advertentie dat er op 4 augustus bij Evangeliegemeente De Deur een Roemeense pastor zou komen preken. Daar begonnen we onze zoektocht, om deze meteen weer te beëindigen. Aan het eind van de dienst werd een oproep gedaan voor bekering van zonde, waar we allebei op reageerden. We hadden God gevonden bij een groep enthousiaste gelovigen.

Sindsdien is er veel veranderd. Ik had haat en bitterheid in mijn hart. Dit was zowel naar mijn vader toe als naar de omstandigheden van mijn leven. God heeft mij daar compleet van verlost. 4 Augustus was voor mij jarenlang een zwarte dag. Door mijn leven over te geven in de handen van de Allerhoogste kwam mijn leven weer op de rails. Ik heb een goed huwelijk met een hele lieve en zorgzame man. Ik heb sinds september 2006 een reguliere baan als postbezorgster, waar ik heel blij mee ben en mag God dienen in de kerk. De pijn in mijn knie die ik jarenlang had is vrijwel genezen tijdens een gebedsgenezingdienst kort na mijn bekering. Het is zeker niet meer zo dat ik daar elke dag last van heb.

NOG EEN WONDER IN 1987

Ook mijn man is verlost van de pijn in zijn schouder die hij na een ongeluk in de lente van 1987 had. Ik zie Gods hand in het feit dat wij allebei een verkeersongeluk kregen in dat jaar. Onze levens verliepen daarna zo anders, dat wij elkaar hoogstwaarschijnlijk nooit hadden ontmoet als dat niet gebeurd was.
God heeft me de rust en vrede in mijn hart gegeven waar ik jarenlang naar op zoek was, maar die ik nooit kon vinden. Hij verandert me op een manier die geen mens kan en laat me zien dat ik waardevol ben in Zijn ogen. De liefde die ik thuis van mijn vader onvoldoende kreeg, krijg ik van God driedubbel terug. Ik weet nu dat ik een kind van Hem ben en dat ik naar de hemel mag na dit leven. Niet omdat ik zo goed ben, maar door Gods pure genade…

VERSCHIL MET HOE HET WAS EN IS

Inmiddels ben ik al een aantal jaar geleden gestopt met hardlopen, de mannen waar ik toen mee omging zie ik niet meer, mijn relatie is gestopt en ik ben in 2001 getrouwd met Hans, een lieve man die heel goed bij mij past wat karakter betreft. Samen met mijn man dien ik God in een Bijbelgetrouwe kerk en vinden we het geweldig om samen de wereld in te gaan om de mensen te vertellen dat Jezus Christus leeft.

HOOP EN REDDING DOOR JEZUS CHRISTUS

Kortom, mijn leven is stukken beter geworden dan ik vroeger zelfs maar durfde te dromen. In Christus Jezus is hoop en redding. Want wat Hij voor mij deed en voor vele anderen die ik ken, wil Hij ook voor u of jou doen in de gebieden van het leven waar u of jij dit nodig hebt. De belangrijkste sleutel hiertoe is het bidden van een bekeringsgebed.

HET GETUIGENIS VAN MIJN MAN HANS KUNT U LEZEN OP XEAD.NL/ALS-GOD-HET-KWADE-TEN-GOEDE-KEERT.