MIJN MOOIE BLAUWE LOEWE TV

Ik had een paar jaar lang een hele mooie blauwe tv van Loewe. In de tijd dat ik nog bij mijn ouders woonde, zag ik op een gegeven moment een hele mooie televisie van Loewe. Dat ding was niet bepaald goedkoop. Ik betaalde 1050 gulden voor die tv. Ondanks dat ik flink gespaard had, mijn vader een flink geldbedrag in mijn jaszak stopte en ik zowel van mijn ouders als van mijn oma een groot apparaat uit mocht zoeken op hun kosten, hield ik er toch rekening mee bij de inrichting van mijn huis. Een aantal dingen nam ik al mee, zoals een bank, een kast, een staande lamp en een bijzettafeltje. Ik had een grote kamer bij mijn ouders, die ik gedeeltelijk als soort woonkamer had meegenomen. Het oude, kleine tv’tje dat ik had, hoefde ik niet meer. Ik ging voor die prachtige blauwe Loewe tv. Ik vond die kleur zo mooi, dat ik die tv moest en zou hebben. Hans had niets in te brengen, want hij was op dat moment alleen nog maar een goede vriend van me. Hij logeerde wel heel veel bij mij.

HOEZO, NIET VERSLAAFD

Bij een speciaalzaak bij ons in de stad, kocht ik de tv en zette hem op een tv-tafeltje in de woonkamer. De blauwe kleur paste goed bij de rest van het interieur, in de bank en de gordijnen kwam dezelfde kleur ook terug. Ik was heel blij met mijn blauwe Loewe tv. Achteraf was ik wat te blij met die tv. Niet speciaal omdat het om dit merk ging, maar omdat ik uren en uren achter de tv doorbracht. Ik was behoorlijk verslaafd aan televisiekijken en niet alleen dat; ik was ook nog eens verschrikkelijk egoïstisch. Ik keek naar allerlei programma’s naast het journaal. Dat ging van natuurseries tot politieseries (de politiehond Rex op zaterdagavond was behoorlijk populair, tot medische programma’s en films. Elke avond zat ik urenlang voor de buis gekluisterd. Hans zat automatisch mee te kijken, hoewel hij minder met de tv had dan ik. Op een gegeven moment besloot hij op dinsdagavond te gaan zingen bij een koor bij ons in de wijk. Hans kan heel mooi zingen, maar als je mij hoort zingen, ga je of heel hard lachen, of heel hard wegrennen. Ik ben namelijk een hele goede badkamermuzikant, maar daar houdt het dan ook wel mee op. Ik mag in de kerk niet op het podium zingen tijdens de voordienst. Raar hé? Maar Hans dus wel, dus die ging lekker zingen. Voor mij ideaal, want zo kon ik mijn vaste programma’s zien.

11 SEPTEMBER 2001

11 September 2001 was op een dinsdagavond. Hans ging naar koor en ik zette de tv aan, om mijn favoriete programma’s te zien. Er was iets over een metamorfose van een kamer in het huis of een tuin. Ik weet het niet meer precies, te lang geleden. Ik weet nog wel heel goed wat er gebeurde en mijn dieptragische reactie erop. Het was duidelijk dat ik ongelofelijk egoïstisch en zelfzuchtig was. Ik was verschrikkelijk op mezelf gericht. Het was ik, mij en mijzelf. De rest was voor mij totaal niet interessant. Nee, ik was nog geen christen in die tijd. Dat betekent niet dat ik niet wat minder zelfzuchtig had mogen zijn. De ramp in Amerika met heel veel doden en gewonden, zal veel mensen nog wel aardig diep in het geheugen gegrift staan. Ik denk dat de meeste mensen ook nog wel weten wat ze deden die dag. Ik dus ook. De televisie liet op een gegeven moment alleen nog maar beelden van de ramp zien. Ik begon te zappen, maar elke zender die ik opzette liet uiteraard en terecht hetzelfde beeld zien. Vliegtuigen, de Twin Towers die instorten, pure ellende dus. En ik? Ik was kwaad, want nu kon ik mijn favoriete programma’s niet zien. Achteraf schaam ik me diep dat ik zo verschrikkelijk op mezelf gericht was en totaal geen aandacht had voor die afschuwelijke en demonische aanval op Amerika. Ik heb het Hans nog wel verteld toen hij thuiskwam en op een gegeven moment ben ik ook maar blijven kijken naar die verschrikkelijke gebeurtenis. Het begon me ook wel te ´raken´ toch zegt het wel iets over wie ik was in die tijd.

GOD ZIJ DANK BEN IK VERANDERD

Een klein jaar later kwamen Hans en ik tot berouw en bekering. Mensen nemen kort na hun bekering vaak radicale of belangrijke beslissingen. Zoals ik in mijn artikel over alcohol ook schreef, nam ik in die tijd ook belangrijke beslissingen, die nu nog steeds effect op mijn leven hebben. Ik stopte niet alleen met de alcohol, maar begon ook serieus na te denken over die prachtige tv in mijn huis. Die stond inmiddels al lang niet meer op het tv-tafeltje, maar prominent in de kast. Ook daar viel de blauwe kleur nog goed op en ik was nog steeds heel veel tv aan het kijken. Ik weet nog heel goed dat de voorganger na de eerste kerkdienst bij onze huidige gemeente zei dat hij ons de week daarop uit zou nodigen om te komen eten. Ik dacht dat dit inhield dat hij ons de week daarop uit zou nodigen om drie weken later eens te komen eten. Die week daarop bleek echter dat hij ons uitnodigde om diezelfde dag nog te komen eten. Ze bleken bij ons in de buurt te wonen, een paar huizen bij een oud-collegaatje van mij, vandaan. Ik was in die tijd verschrikkelijk verlegen en durfde niet veel te zeggen. Ik zat daar in de woonkamer en keek rond, maar al wat ik zag een tv stond er niet bij. Ik dacht dat ze wellicht een tv op de slaapkamer zouden hebben, maar durfde dat niet te vragen. We werden heel veel uitgenodigd bij mensen thuis en het viel me dan altijd op dat er ook bij die mensen in de woonkamer geen tv stond. Ik begon langzaam toch vragen te stellen waarom mensen geen tv hadden en de voorganger preekte er ook wel over. Ik begon het principe ervan te begrijpen en mezelf langzaamaan eigen te maken.

WAAROM HEB IK AFSCHEID GENOMEN

We gingen vanaf de tweede dienst heel vaak naar de kerk. Onze tweede dienst was op woensdagavond en vanaf die dag gingen we naar alle drie de kerkdiensten in de week. We waren dus minder thuis, waardoor we ook minder vaak naar de tv konden kijken. Vrij kort na onze bekering zijn we ook meegegaan met evangelisatieteams naar andere steden om onze kerken daar te ondersteunen. We hadden dus ook minder tijd om tv te kijken. Dat was de tijd dat ik na begon te denken over de hoeveelheid tijd die ik eigenlijk achter de tv doorbracht en naar wat voor soort programma´s ik keek. Er waren natuurlijk prima programma´s bij, maar ik realiseerde me dat ik toch ook wel naar veel programma´s keek waarin veel geweld voorkwam. Dat geweld had een negatieve invloed op mijn denkwereld. Het leverde mij angsten, agressie en nachtmerries op. Ik droomde tot drie keer toe over Sadam Hoessein. In die nachtmerrie bevond ik mij in een grote ruimte, met verschillende dikke pilaren. Ik stond achter een pilaar vlak bij een muur verstopt en keek doodsbang toe hoe Sadam een man ging vermoorden aan de andere kant van die ruimte. Hij zag mij niet en wist niet dat ik me in dezelfde ruimte bevond. Ik was uiteraard heel bang om ook vermoord te worden, maar de nachtmerrie duurde nooit lang en Sadam ontdekte mij niet in de nachtmerrie. Het was in ieder geval verschrikkelijk en op een gegeven moment ben ik naar mijn pastor gegaan en heeft hij mij in een gebed geleid tegen die nachtmerries. Ik heb nu vrijwel nooit meer nachtmerries. Een bewijs dat gebed wel degelijk werkt. Dit soort dingen waren voor mij wel reden om te besluiten afscheid te nemen van mijn mooie blauwe Loewe televisie. Ik deelde Hans mee dat ik dat besluit genomen had. Hij vond het wel best, want hij had niet zoveel met de tv. We hebben de tv op Marktplaats gezet, omdat de kwaliteit van de tv nog prima was, we het geld wel konden gebruiken en we vonden dat mensen zelf moeten weten of ze wel of geen tv kijken. Er zijn mensen die vinden dat als je zelf geen tv meer wil kijken, je dat ding ook niet te koop moet zetten. Wij denken daar nog altijd anders over.

HOEVEEL GEDULD MOET JE HEBBEN.

Het heeft ons toen 250 Euro opgeleverd. Voor het zover was dat we een koper hadden, duurde nogal lang. We kregen regelmatig allerlei vragen over de tv, zoals de kleur, maar vooral het typenummer. Dat schenen mensen nogal belangrijk te vinden. Al die tijd hebben we de tv niet meer aangezet. Op een parkeerplaats in de buurt van Utrecht is de tv voorgoed van eigenaar gewisseld. We hebben er maar een paar jaar van kunnen genieten. Het leverde ons wel op dat we veel meer met elkaar gingen praten in plaats van voor de buis te zitten. Er is tegenwoordig verschrikkelijk veel rotzooi op tv te zien. Niet alleen de programma´s, maar vooral ook de reclame die om de haverklap weer getoond wordt. Dat gaat vaak gepaard met halfnaakte vrouwen. Wij willen dat soort dingen niet voor onze ogen zien en hebben mede om die reden ook een filter op internet. We missen nu mooie natuurseries, maar gaan vaak wandelen en dan zien we de natuur live. Daar kan geen tv tegenop. Bovendien hebben we nu veel meer tijd om God te dienen en daar kan echt niets tegenop.