IK PLEEGDE VERZET TIJDENS DE HOLOCAUST

Ja, ik had de pech tot het uitverkoren volk van God te behoren. Met andere woorden, ik ben een Jood. Nee, ik geloof niet in God, maar dat doet er niet toe. Ik ben een Jood, zie er ook duidelijk uit als een Jood met die haviksneus, die veel Joden zo kenmerkt. Soms ga ik naar de synagoge en draag ik een keppeltje. Thuis doe ik dat niet, dat vind ik niet nodig. Ik heb een leuk leven, een lieve vrouw en twee lieve kinderen. We zijn vrij om te gaan en te staan waar me maar willen en we gaan dan ook regelmatig op stap met het hele gezin. We gaan dan bijvoorbeeld naar het strand of naar het zwembad. Ook komen we vaak in de biblotheek om boeken te halen. We houden veel van lezen, maar ook museumbezoek vinden we fijn. Als we op vakantie gaan, is dat vaak naar Duitsland. Dat ligt niet zo gek ver bij ons vandaan en je kan er zo mooi wandelen en fietsen in de bossen. Daar genieten we dan altijd heel veel van.

Op een dag horen we geruchten dat er iemand is, die hoop brengt voor Duitsland. Hij komt met hele goede ideeën en klimt daardoor telkens meer op naar de top. Op een dag is hij de grote baas in Duitsland. Dan blijkt dat hij voor een bepaalde bevolkingsgroep minder fijne ideeën heeft. Hij geeft hen de schuld van alle ellende en besluit tot actie over te gaan. Deze mensen moeten dood. Linksom of rechtsom, maakt niet uit. Dood moeten ze en dood gaan ze. Wat is dat nou? Dit gaat over mij en mijn volk. Opeens ben ik niet meer welkom in Duitsland en is het er niet veilig meer voor mij en mijn gezin. Zelfs niet in de bossen. We kunnen maar beter in Nederland blijven. Dan gaan we hier wel op vakantie. Ik vind het wel raar hoor, wij hebben helemaal niets misdaan. Ik snap niet wat die man tegen mijn volk heeft. Wij hebben toch niets misdaan? Wij zijn een vreedzaam volk en werken graag hard. En is het niet zo dat zijn moeder ook van ons volk is? Waarom worden wij dan opeens vervolgd. Waar gaat dit naartoe, wat is het einde. Woon ik nog wel veilig zo dicht bij de Duitse grens. Moet ik niet verhuizen, om mijn gezin te beschermen. Heer, help. Wat moet ik doen? Als U dan toch bestaat, zorg dan dat ons volk niet uitgeroeid zijn. We worden toch Uw volk genoemd? U moet ons nu helpen, want onszelf helpen kunnen we niet.

Het is telkens duidelijker geworden wat dit voor man is. Eigenlijk is hij die naam niet eens waard. Het is een untermensch. Een duivel is hij, een demon. Er zit niets goed in deze persoon. In veel mensen zitten goede en slechte kanten, bij hem is er geen goeds te vinden. Hij is de duivel, maar dan in de vorm van een mens. We moeten hem mijden als de pest en tegen hem in opstand komen. Nu heeft de Nederlandse regering zich ook al overgegeven aan die walgelijke man met zijn afgrijselijke ideeën. We mogen nergens meer in. De kinderen mogen niet meer naar school, ik mag niet meer naar mijn werk, we mogen niet meer naar het museum of het zwembad, het openbaar vervoer is voor ons verboden terrein geworden en tot overmaat van ramp, is er ook nog die ster. Die vervoeilije gele ster die we op onze borst moeten dragen. Ik vraag me ernstig af of dit goed af gaat lopen. Ik hoor al verhalen over kampen waar verschrikkelijke experimenten op mensen worden uitgevoerd. Ze moeten niet alleen ons hebben, maar ook lichamelijk gehandicapten, geestelijk gehandicapten en nog meer bevolkingsgroepen. Die mensen hebben toch ook recht om te leven? Waarom moet dit nou allemaal. Waar is dit nou voor nodig. Het moet toch mogelijk zijn om met z’n at allen vreedzaam naast elkaar te leven?

Weet je wat ik ga doen? Ik ga me bekere tot de Here. Here Jezus, ik erken dat U ook voor mij naar beneden kwam, dat U ook voor mij gestorven bent, Heer, Ook U was van ons volk, Ook U was een Jood. Heer, ook U werd onschuldig vervolgd en gemarteld en bespot en onschuldig gedood op een afgrijselijke manier. Heer, U kent de pijn waar ons volk en andere volkeren nu doorheen gaan. Heer, ik erken dat ik fouten heb gemaakt. Ik vraag U vergeving hiervoor. Ik wil U volgen en alles doen wat U van mij vraagt. Maar Heer… beloof dat ik hier levend uit kom. Beloof dat de Joden, Uw volk, niet uitgeroeid zullen worden. Bescherm ook mijn lieve vrouw en kinderen. En Heer als het in Uw wil is, zal ik in het verzet gaan en mijn ster afdoen. Ik zal proberen anderen te redden, zoals U dat deed, door Uw dood en opstanding. Want U zegt dat U na drie dagen bent opgestaan. Ik dank U daarvoor en het spijt me Heer dat ik niet eerder tot U ben gekomen. Ik dank U voor Uw genade Heer. Amen.

De man besloot inderdaad zijn ster af te doen en in het verzet te gaan. Op deze manier redde hij ontelbaar veel Joden, maar ook andere mensen die om wat voor reden dan ook een onderduikadres nodig hadden. Het was een moedig man. Zijn gezin hielp hen waar mogelijk en ging altijd op pad om voedsel bij de boeren te halen, of zat thuis te bidden en te pleiten voor de mensen die het nu zo moeilijk hadden. Het hele gezin was tot bekering gekomen en het waren niet alleen verzetsstrijders, maar ook gebedsstrijders geworden. God werkte daar doorheen, waardoor ze jarenlang goed werk konden verrichten. Al de mensen in hun omgeving hadden de hele oorlog voldoende eten en dat gold ook voor de onderduikers. De man en zijn gezin, de kinderen waren inmiddels tieners geworden, hadden een heel netwerk opgebouwd en vormden de spil van het verzet in de omgeving waar zij woonden. Ze woonden nog altijd dicht bij de Duitse grens, maar ze waren niet langer van plan te verhuizen. Regelmatig kwamen ze in het bos bij elkaar met een aantal andere verzetsstrijders, waarvan ze wisten dat het net als zij ook gebedsstrijders waren. Ze hielden dan stiekem Bijbelstudie, baden met elkaar en voor elkaar en bemoedigden elkaar met behulp van Gods Woord. Ze hadden een piepklein Bijbeltje dat van keer tot keer rouleerde, zodat er altijd iemand anders met het Bijbeltje op zak liep, voor de veiligheid. Ze lazen er zachtjes uit voor en werden zo opgebouwd in hun geloof. Dat waren altijd belangrijke bijeenkomsten, waarin ze duidelijk merkten dat hun God en Vader in de hemel met hen was.

En toch…op een dag ging het gruwelijk mis. Er waren razia’s in het dorp en alle mannen en jongens tussen de 15 en 65 werden uit hun huizen gehaald en naar de plaatselijke kerk gebracht. Het maakte niet uit of het wel of geen Joden waren en of ze zich pro nazi voordeden of het zelfs waren. Er was een Duitse officier gedood, dus er moest vraak genomen worden. Ook de verzetsgroep was hierbij. Ze werden allemaal afgevoerd naar Auswitch waar ze direct na aankomst vergast werden. Er is nooit meer iets van ze vernomen. Ze zijn na hun dood gecremeerd in een enorme verbrandingsoven.

Kort daarna werd Nederland bevrijd. Wat de nazi’s voor ogen hadden is nooit gelukt. Ze hadden heel veel Joden vermoord, maar God beschermde Zijn volk en er leven ook nu nog Joden en die zullen er ook altijd blijven. Door de eeuwen heen is geprobeerd om Gods volk te vermoorden, ook nu gebeurd dat nog. Israel is altijd in oorlog en Joden worden nog altijd vervolgd. De vervolgers zullen hun gerechtvaardigde straf niet ontlopen en terecht.

Mijn opa was een Jood. Hij heeft in een Jappenkamp gezeten en daar verschrikkelijke ervaringen meegemaakt. Hij heeft de rest van zijn leven trauma’s opgelopen en had regelmatig nachtmerries van zijn ervaringen daar. Ook mijn vader, geboren in 1939 heeft te maken met bitterheid ten opzichte van de Duitsers en God, ook hij is getraumatiseerd door zijn ervaringen en die van zijn vader. Ik nam dat van mijn vader over, maar door Gods genade mocht ik Hem leren kennen en leerde ik de waarde van vergeving. Wat er gebeurd is, mag nooit vergeten worden. We hebben ons leven te danken aan vele helden, die bereid waren hun leven op te offeren voor de vrijheid van voor hen wildvreemde mensen van een ander volk en van verzetshelden. Laten wij dit altijd blijven gedenken. Wat zij deden is een beeld van wat God voor ons deed. Hij gaf Zijn Zoon voor ons tot offer. Jezus Christus was bereid de weg naar het kruis te gaan, om voor ons in de plaats te sterven. Een ieder die dit aanneemt, zal niet verloren gaan, maar behouden blijven voorgoed. Boven in de hemel, zullen je tranen afgeveegd worden. Er zal geen pijn meer zijn, geen verdriet, geen ziekte. Dat is de God die mij herstelde, want ook ik heb mijn portie wel gehad in het leven, maar God is goed voor me en ik weet dat Hij mijn leven gebruikt ter meerdere eer en glorie van Zijn Naam.

Dit verhaal is fictief, maar gebaseerd op gebeurtenissen die helaas echt hebben plaatsgevonden. Ik ben God dankbaar, want ik leef, omdat mijn vader deze verschrikkingen heeft overleefd. Als ik toen had geleefd, had ik ook met een ster op moeten lopen. Dat is wel eens pijnlijk, als ik daar over nadenk. Toch is het niets vergeleken bij wat de mensen toen hebben meegemaakt. Daarom hoop ik en bid ik dat mensen God zullen aanvaarden in hun leven. Simpel omdat ik weet dat God levens in positieve zin veranderd en dat zelfs de meest verschrikkelijke mensen kunnen veranderen, als ze bereid zijn God in hun hart te vragen. Ik wens jullie nog vele, vele gezegende jaren toe.